1 wrzesnia 2009 roku, po rozmowie z psychiatra, z wlasnej woli zdecydowalam sie pójsc do szpitala psychiatrycznego na oddzial zaburzen nerwicowych. Po wielu latach leczenia, które wciaz nie przynosilo spodziewanego efektu, doszlam do wniosku, ze szpital jest moja ostatnia nadzieja. Znalazlam sie tam, poniewaz chorowalam na zaburzenia odzywiania – bulimie i anoreksje.
Wtedy okazalo sie, ze to nie jest mój jedyny ani najwazniejszy problem… Gdybym sie o nim nie dowiedziala i nie zaczela sobie z nim radzic, to pewnie chorowalabym nadal albo gorzej – juz by mnie tutaj nie bylo.
Dzisiaj wiem jedno: jesli sie bardzo chce wyzdrowiec i bardzo wierzy w to, ze mozna byc zdrowym, wówczas jest to mozliwe. Wiara – prawdziwa, szczera wiara – czyni cuda. Nie mówie o zaleczeniu choroby i jej nawrotach. Pisze o zrozumieniu siebie, dojsciu do przyczyn zachorowania i calkowitym, bezpowrotnym wyzdrowieniu. Wyleczeniu sie.
Kieruje ksiazke do wszystkich. Do osób, które uwazaja te chorobe za zwykly wymysl. Do nastolatek chcacych zwrócic na siebie uwage. Do osób zakompleksionych. Do rodziców. Szczególnie jednak adresuje ja do takich samych dziewczyn i doroslych juz kobiet jak ja. Do tych, które wpadly w koszmar tej choroby i albo sie lecza, ale nie przynosi to takich efektów, jak by chcialy, albo nie chca sie leczyc, bo im dobrze z choroba, albo wstydza sie pójsc do psychologa i psychiatry. Prosze, aby nie tracily nadziei, zeby nie mówily „nie moge przestac”, tylko w koncu powiedzialy sobie „moge”, bo chociaz ta droga jest dluga, ciezka i bolesna, to warto ja przejsc. Warto znalezc sie na jej koncu, bo tam czeka na nas upragnione szczescie.
