„Na poczatku bylo Slowo, a slowo bylo u Boga, i Bogiem bylo slowo. Bylo ono na poczatku u Boga i powinnoscia bogobojnego mnicha jest powtarzac dzien po dniu, jednostajnie i z pokora, ów jedyny i niezmienny fakt, z którego dobyc mozna niezbita prawde. Ale vide mus nunc per speculum et In aenigmate / teraz widzimy poprzez obraz i w zagadce (lac) / , a prawda, nim staniemy z nia twarza w twarz, wprzód pokazuje sie nam po kawaleczku ( jakze nieczytelnym) w bledach tego swiata, winnismy zatem odczytywac z mozolem jej wierne znaki równiez tam, gdzie jawia sie nam jako niejasne i prawie podsuniete przez wole, bez reszty oddana zlu.”
Tak sie zaczyna powiesc Umberto Eco „Imie rózy”. Przepiekna, prawie poetycka. Czytajac ja mialam wrazenie, ze kazde slowo jest po cos i czemus sluzy. Zatrzymywalam sie co jakis czas, zeby celebrowac slowa jakich uzywa autor. Obrazy, które tworzyly sie w mojej glowie w trakcie czytania byly momentami, równiez dziwne. Raz dzialaly jak trujacy srodek farmakologiczny, innym razem jak balsam. Kiedy skonczylam i dobrnelam do przypisu, zachwycilam sie opisem powstawania tego dziela. Zatrzymalam sie na zdaniu: „Nic tak nie podnosi autora na duchu jak pomysl” i „Napisalem, bo wlasnie na to mialem chec”. Postanowilam na bazie tekstu powiesci stworzyc tomik poetycki, wykorzystujac slowa, mysli i obrazy jakich uzyl Umberto Eco w „Imieniu rózy”.
Dlaczego?
Bo wlasnie na to mialam chec.
