"Mniej wiecej od 1989 roku wiele slyszy sie w Polsce, zwlaszcza w gronie rodziców dzieci w wieku szkolnym, a takze w srodowiskach nauczycieli i studentów uczelni pedagogicznych, o metodach nauczania i wychowania proponowanych przez tzw. szkole waldorfowska" - zauwazaja we wstepie ksiazki autorki. "(...) Sposób nauczania w szkole waldorfowskiej pozbawiony jest znanego nam schematu: przedstawienie materialu przez nauczyciela, opanowanie przez dziecko i wykazanie sie znajomoscia tematu. Mlodziez okresla to w zargonie uczniowskim w sposób nastepujacy: „3 x z”, to znaczy – zakuj, zalicz, zapomnij. Pedagogika waldorfowska proponuje cos zupelnie innego: podczas pracy nauczyciela z dziecmi, majacej na celu przekazanie nowych tresci, ma miejsce odwolanie sie do doswiadczen i wyobrazni ucznia, by doprowadzic do ich przezycia, co ulatwia przyswojenie. To sprawia, ze lekcja ma charakter spotkania. O jego zakonczeniu decyduje nie tradycyjny szkolny dzwonek, lecz decyzja nauczyciela podyktowana dobrem dzieci. Ponadto wkraczanie ucznia w swiat wiedzy pozbawione jest przykrych przezyc zwiazanych z ocenianiem stopnia opanowania materialu".
Zainteresowanych pedagogika waldorfowska odsylamy do ksiazki Elzbiety i Iwony Loznych
