W Europie o etyce sluzby publicznej zaczeto mówic glosno, gdy integracja panstw europejskich w ramach Unii Europejskiej wyszla z fazy poczatkowej euforii w wymiar praktyczny. U zarania Unii – w jej poczatkowej fazie, panstwa europejskie laczyly jedynie wzajemne umowy miedzynarodowe, a ich wspólpraca ograniczala sie poczatkowo do formowania dzialan skutkujacych wspólnymi reakcjami na arenie miedzynarodowej. Z czasem zaciesniajaca sie wspólpraca zewnetrzna wymusila zmiany wewnetrzne, gdyz te stawaly sie wrecz niezbedne do prawidlowego funkcjonowania wspólnoty europejskiej. Panstwa europejskie juz w pelni demokratyczne (poliarchie) zaczely wprowadzac zmiany dostosowujace sie do wymogów gospodarki globalnej, w tym równiez zmiany w administrowaniu panstwem. Czynniki zewnetrzne takie jak: otwarte granice, swoboda przemieszczania sie spoleczenstw, czy stopniowa utrata pelnej kontroli nad narodowymi gospodarkami, powodowaly koniecznosc szybkich zmian równiez w polityce wewnetrznej panstwa. Takze czynniki wewnetrzne glównie: otwartosc spolecznosci na inne narody oraz kultury, pluralizm, umiejetnosc samoorganizacji i wzrost krytyki spolecznej wiazace sie miedzy innymi z demokratyzacja zycia, staly sie, podobnie jak wymienione powyzej czynniki zewnetrzne, sygnalem dla rzadzacych Europa do wprowadzenia przeksztalcen we wlasnych administracjach publicznych. Rozpoczal sie zatem proces przeksztalcajacy panstwa narodowego o tradycyjnym charakterze (tzw. westfalskim) w nowoczesne panstwo demokratyczne.
Organizacja wewnetrzna nowoczesnego panstwa demokratycznego nie mogla sie obejsc bez przeksztalcenia administracji publicznej z typu tradycyjnego, biurokratycznego molocha w nowoczesna administracje modelu menadzerskiego. W administracje publiczna otwarta na wspólprace z róznymi podmiotami, takze niepublicznymi na zasadzie partnerstwa. Oczywiscie nie stalo to sie od razu. Potrzeba bylo lat przeksztalcen, a takze wyksztalcenia spolecznego zapotrzebowania na takie zmiany. Bowiem kazdy kraj posiadal swój model administracji publicznej i przez to wlasny pomysl na zmiany. Pomocna w tych procesach okazala sie czesciowo Unia Europejska, promujaca prawne i etyczne przeksztalcenia. Jednakze pomysl na ujednolicenie procedur administracyjnych, jako jednego wzorca administracyjnego w calej UE, nie sprawdzil sie. Kazde z panstw – czlonków Unii Europejskiej – wprowadzilo i wprowadza nadal wlasne reformy w tym zakresie, które okazuja sie dla nich bardziej racjonalne i bliskie im kulturowo. Szczególnie w krajach skandynawskich i commonwelthu projekty zmian w administracjach publicznych powiodly sie niemalze wzorcowo. W tych wlasnie panstwach dojrzalosc spoleczenstwa wraz z zapotrzebowaniem na wysokiej jakosci uslugi publiczne postepowala szybciej niz gdziekolwiek indziej i dlatego profesjonalizm urzedniczy wspomagany etyka musial stosunkowo sprawnie objac wszystkie sfery administracji publicznej.
Problem etycznosci w administracji publicznej jest jak widac powazny, gdyz dotyczy swiadomosci urzedników, a przez to ich wplywu na zmiany stereotypu pracy ich wlasnych instytucji. Od etycznych postaw oraz swiadomosci potrzeby zmian zalezy miedzy innymi wdrozenie nowoczesnej administracji publicznej, której zalozenia akceptuje Unia Europejska. Niemniej waznymi dla wdrozenia nowoczesnej administracji publicznej sa same struktury panstwa. Dlatego w moim opracowaniu postanowilem przedstawic dwa problemy: etyczny w ujeciu zawodowo – osobistym dotyczacym bezposrednio pracowników administracji publicznej oraz etycznosci, jako jednego z warunków sprawnosci administracji publicznej w nowoczesnym panstwie demokratycznym.
