W Sandomierzu urzeklo mnie przede wszystkim jego polozenie. Kiedy zobaczylem nurt Wisly a nad nia piekne budowle wznoszace sie na wzgórzu, morze zieleni otaczajace miasto, od razu przypomnialy mi sie obrazy z dziecinstwa o siedmiu lasach i siedmiu górach. Po odwiedzinach malowniczej Starówki, gdzie mamy kilka wyjatkowych budowli architektonicznych i oczywiscie piwnic, mozna wyruszyc w Góry Pieprzowe, albo nad Bulwary Wislane.
Do Malego Rzymu mozna dotrzec na kilka sposobów: samochodem, pociagiem a takze rowerem traktujac Sandomierz jako np. odcinek trasy Green Velo.
Wydaje mi sie, ze Sandomierz ciagle ma swój klimat i choc bylem tutaj tylko dwa razy, to moim zdaniem to wciaz dobre miejsce na spotkanie z rodzina, która moze dotrzec z róznych stron jesli jest rozsiana np. po Polsce, na to, aby zabrac przyjaciól i w spokoju i ciszy (jesli oczywiscie jestesmy poza sezonem) chcemy na chwile zatrzymac sie, podumac a nawet na moment wylaczyc z pedzacego na "zalamanie karku" zycia, czesto przeciez nie z naszej winy.
Kiedy tu przyjechalem za pierwszym razem nie mialem skojarzen, choc bylem przeciez juz w Rzymie - Wiecznym Miescie, ale za drugim, widzac stojacych "pretorian" przed ratuszem, schodzac do "katakumb" i wreszcie wedrujac poza miasto i dostrzegajac oczyma wyobrazni lune pozarów, kiedy na "nasz Rzym" napadli Tatarzy, Litwini a potem Szwedzi (pamietamy z historii, ze cesarz Neron podpalil Rzym a król Alaryk zdobyl go w 410 r n.e., aby 45 lat pózniej to miasto zostalo zlupione przez Wandalów) analogie byl juz jak najbardziej na miejscu.
