Yilmaz Onay bu romanda, 12 Eylül'ün karanliginda belli belirsiz baslayan bir ilk gençlik askinin öyküsünü 2000'li yillara tasirken, varoslardan "mutena semtler"e, yanmayan sokak lambalarindan holding gazetelerine uzanan sürükleyici bir toplumsal panorama çiziyor. "Sanki iki ayri sistemin birer gezegeni, yörüngelerinden kopup uzayda bulusmuslar" gibi hem çatismali, hem çekimli giden bu "ask"in çevresinde, anneler, babalar, kardesler, arkadaslar, kendilerince yerlerini aliyorlar. "Çukur Yanakli Kiz" isini kaybetmis bir köse yazari "kadin"dir artik; "kavruk delikanli" ise, kahirla kendini yetistirmis bir isçi, yani siradan bir "adam". kültürel ve sinifsal çatismalara gebe bu iliskiden, alabildigine güncel ve bir o kadar da duygu dolu yakici sorular dogacaktir; "oyun" bitse de, hatta "roman" da bitse... Oyun Degil!, 2000'li yillara gelirken arada bir yerde kaybettigimiz ve aramaya bile zahmet etmedigimiz "içtenlik"le yazilmis bir roman ve dolayisiyla elbette politik, elbette direnmeyi içeriyor, ama "ben politik romanim" diye sahte bir çigirtkanlik yapmiyor asla. Çünkü içtenlikli, çünkü gerçekçi. "Adam, eski Yesilçam filmlerindeki gibi agir agir döndü, ama o filmlerdeki gibi bakmadi, 'adam' gibi bakti, çünkü gözleri vardi", deniyor romanda. Görebilmek, bakmaya bagli yani. Oyun Degil!, satin alinip okunmayan türden degil, bir kez kapagini açinca elden birakmaksizin "okunacak" bir roman! Perde açilinca, oyuncularla birlikte duyarak, düsünerek, gülerek, yerine göre gözyasiyla ama tartisarak yasanan bir oyun gibi...
