Ponad dziesiec lat temu czytajac po raz kolejny ksiazke Herberta George’a Wellsa „Dzieje swiata”, podjalem plan napisania podobnego dziela, uwzgledniajac postep w zakresie poznania historii (tak jako dziejów, jak tez i pojmowanej jako nauka). Sadzilem wówczas, ze bedzie to zadanie mozliwe do zrealizowania, choc bedac historykiem wiedzialem przeciez, ze od czasu gdy powstala praca tego brytyjskiego pisarza nasza wiedza znacznie wzrosla.
Próba napisania dziejów swiata byla swego rodzaju konsekwencja moich rozwazan, które wyrazilem juz pod koniec XX wieku w pracy „Dostrzec sens dziejów”, w której w sposób zdecydowany odrzucilem marksistowska metodologie, odrzucilem próbe opisu dziejów w oparciu o jej zalozenia. Poczatkowo sadzilem, ze próba opisu dziejów wedlug innej metodologii sprowadzi sie glównie do analizy jezyka, zmiany akcentów interpretacyjnych, poszukiwan kierunków ich rozwoju i wystepujacych w nich trendów. W miare jednak jak zaglebialem sie w temat, obserwowalem gwaltowny postep nauki. Dzieki najnowszym badaniom archeologii, odkryciom genetyki, wulkanologii i innym zródlom zmuszeni zostalismy do zupelnie odmiennego spojrzenia na nasze dzieje, zwlaszcza te sprzed okresu powstania pisma, czy przyjecia go przez spoleczenstwa, które poznaly je bardzo pózno. Sytuacja ta zmusila mnie do podjecia próby porzadkowania wielu wydarzen historycznych prawie od nowa. Dostepne opracowania z wieku XX, i tym bardziej wczesniejsze, okazywaly sie czesto prawie zupelnie nieprzydatne.
