Jest to opowiesc o malym bocianie o imieniu Bocko, który odbywa swoja pierwsza wedrówke z Afryki do Polski.
Bocko slyszal wiele o kraju, w którym sie urodzil, zna jezyk polski i wiele polskich zwyczajów, ale tak naprawde nie zna swojej ojczyzny, gdyz on i jego rodzina wylecieli z Polski, gdy byl jeszcze bardzo maly. „Bocko” to refleksja o tesknocie za ojczyzna i radosci jaka rodzi sie w sercu malego bohatera z powodu powrotu do gniazda, w którym sie wyklul.
Choc maly ptaszek i jego rodzina nie moga przebywac w Polsce przez caly rok, w sercu czuja sie Polakami. Ich domem jest Zywkowo, mala miejscowosc na pólnocy Polski, jedyna wioska na swiecie, w której mieszka wiecej bocianów niz ludzi…
„Bocko” to opowiastka, która zrodzila sie z tesknoty za ojczyzna i checi ukazania piekna Polski wszystkim malcom, których mamusie i tatusiowie musieli, z róznych wzgledów, wyjechac z kraju w inne czesci swiata, a którzy chcieliby, by ich male pociechy ukochaly Polske i polskie zwyczaje oraz tradycje i by nie zapomnialy o tym, ze taz sa malymi Polakami, chociaz nie mieszkaja na terenie Polski.
